Þar sem sprengjugígarnir urðu að glompum og sauðfé étur kargann

Að mæta á Domburgsche-golfvöllinn fyrir hádegi á helgarmorgni er eins og að koma í vinalegan lítinn golfklúbb úti á landi heima. Á bílastæðinu er kastað á mann kveðju og í klúbbhúsinu sitja nokkrir árrisulir kylfingar, nýbúnir að spila átján holur og eru að gera upp hringinn.

Sá sem hér skrifar þurfti reyndar að bíða í rúma klukkustund til að komast út á völl; hitabylgjan sem hrelldi íbúa meginlandsins fyrir skemmstu var að ganga yfir og þrumur, eldingar og úrhellisrigning fylgdu í kjölfarið.

Ég og makkerinn minn (viðkunnalegur kylfingur úr klúbbnum sem bauðst til að spila með mér níu holur) fórum svo á fyrsta teig – en þurftum að leita skjóls á meðan síðustu hreyturnar af þrumuveðrinu gengu yfir.

„Þetta er elsti golfvöllurinn í Hollandi, og reyndar sá eini sem hægt er að skilgreina sem strandvöll,“ segir Michiel Roos, formaður Domburgsche golfklúbbsins sem stofnaður var 1914 og fagnar því 112 ára afmæli á þessu ári. Ég ræddi við Michiel í klúbbhúsinu á meðan þrumurnar drundu og regnið lamdi golfvöllinn.

„Domburg var á þessum tíma vinsæll áfangastaður efnaðra ferðalanga sem komu hingað í heilsubótardvöl,“ segir Michiel. „Þegar menn fóru að líta í kringum sig eftir tækifærum til að auka ferðamannastrauminn til Domburg tóku þeir eftir því að á strönd Belgíu og í Frakklandi, var mikið um breska ferðamenn sem komu þangað til að spila golf. Þess vegna varð úr ráði að koma níu holu velli á laggirnar hér.“

Vallarskipulagið ekki breytt – en sprengjugígar setja svip sinn á völlinn

Völlurinn í Domburg er hefðbundinn strandvöllur þar sem vindurinn fær óheftur að leika sér í kringum sandhólana; fimm fyrstu holurnar liggja suður með ströndinni og fjórar síðustu til baka að klúbbhúsinu. „Vallarskipulagið hefur ekkert breyst frá því völlurinn var upphaflega tekinn í notkun en teigarnir hafa verið færðir til og frá í áranna rás,“ segir Michiel.

Af fyrsta teig er ógleymanlegt útsýni yfir völlinn og ströndina fyrir utan, og það er afar sérstök upplifun að spila þennan völl sem var upphaflega byggður fyrir meira en öld; ekki síst vegna þess sem þarna gerðist veturinn 1944 og setur sterkan svip á völlinn.

Á þeim tíma stóð heimsstyrjöldin síðari sem hæst; Bandamenn voru í harðri baráttu við hersveitir nasista í vesturhluta Evrópu og harður slagur stóð um ána Scheldt, suður af Sjálandi, þar sem siglt er inn til Antwerpen. Borgin var á valdi Bandamanna en Þjóðverjar réðu enn yfir Sjálandi og gátu þannig hindrað siglingar flutningaskipa til Antwerpen með hergögn fyrir sveitir Bandamanna.

„Þjóðverjar höfðu byggt upp rammgert fallbyssuhreiður á ströndinni, rétt við golfvöllinn, og þaðan skutu þeir í gríð og erg á flutningaskip og herskip fyrir utan,“ segir Michiel. „Þessa ógn þurfti að fjarlægja og það varð úr að breska herskipið Warspite var sent að ströndinni til að rústa fallbyssuhreiðrinu. Það tókst að lokum en eftir árásina voru um þrjú hundruð sprengigígar á og við golfvöllinn. Eftir stríð var fyllt upp í um tvö hundruð þeirra, meðal annars með múrsteinum úr rústuðum húsum í Domburg, en eitt hundrað gígar voru eftir og það er ástæðan fyrir því hversu margar sand- og grasglompur eru á vellinum.“

Mörg ár tók að endurbæta völlinn og hann var ekki opnaður aftur fyrr en 1957.

Ummerkin um þessa atburði eru greinileg; það eru óvenju margar sand- og grasglompur á þessum velli og brautirnar eru margar hverjar afar hæðóttar; sumar af dældunum í þeim, til dæmis sú djúpa fyrir framan fjórða grínið, eru gamlir sprengigígar. Á brautunum er grasið sumstaðar aðeins öðruvísi á litinn; það er vegna múrsteinanna úr húsarústum í Domburg sem liggja undir yfirborðinu.

Sérstakar staðarreglur út af sauðfé

Kylfingar sem mæta á völlinn í Domburg þurfa ekki aðeins að glíma við hröð grín, hæðóttar brautir og djúpar glompur (svo ekki sé talað um vindinn), því tvisvar á ári, nokkra daga í senn, eru kindur á beit í karganum í sandhólunum sitthvoru megin við völlinn.

„Það er erfitt að slá kargann niður með orfi, þannig að við sömdum við bónda í nágrenninu um að koma með hóp af kindum til að sjá um þetta fyrir okkur,“ segir Michiel og brosir. „Þetta setur afar skemmtilegan svip á völlinn og hefur mælst vel fyrir – auk þess sem kindurnar eru duglegar að éta niður kargann.“

Umfjöllun: Björn Malmquist.

Myndir: BM og frá golfklúbbnum.